Αυθεντική ερμηνεία είναι αυτή που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και η
οποία πραγματοποιείται από συγκεκριμένο προς τούτο αρμόδιο όργανο.
Η αυθεντική ερμηνεία είναι δεσμευτική. Με την αυθεντική ερμηνεία
αναδεικνύεται μια μόνο εφαρμόσιμη νοηματική ερμηνευτική εκδοχή.
Στην περίπτωση της αυθεντικής ερμηνείας διαφοροποιείται σημαντικά η
ερμηνεία του Συντάγματος από εκείνη των κοινών νόμων. Όπως ορίζει ο
συντακτικός νομοθέτης, η αυθεντική ερμηνεία ανήκει στη νομοθετική
λειτουργία. Ο νόμος ερμηνεύεται αυθεντικά με νεότερο ερμηνευτικό
νόμο. Ο ερμηνευτικός νόμος θέτει κανόνα δικαίου και για το λόγο αυτό η
αυθεντική ερμηνεία δεν θεωρείται γνήσιο είδος ερμηνείας. Απαγορεύεται
η αναδρομικότητα του ψευδοερμηνευτικού νόμου. Νόμος, που δεν είναι
πράγματι ερμηνευτικός , ισχύει μόνον από τη δημοσίευσή του. Για την
αυθεντική ερμηνεία του Συντάγματος δεν υπάρχει ειδική διάταξη. Όπως
όμως αρμόδιος για την αυθεντική ερμηνεία των νόμων είναι ο κοινός
νομοθέτης, αρμόδιος για την αυθεντική ερμηνεία του Συντάγματος είναι
ο συντακτικός νομοθέτης. Μόνον επομένως κατά την αναθεώρηση είναι
δυνατή η αυθεντική ερμηνεία των συνταγματικών διατάξεων, η οποία
εμφανίζεται με τη μορφή των ερμηνευτικών δηλώσεων, που αποτελούν
μέρος του συνταγματικού κειμένου. Ο κοινός νομοθέτης δεν έχει εξουσία
αυθεντικής ερμηνείας των συνταγματικών διατάξεων. Υπάρχουν όμως
περιπτώσεις, στις οποίες για τον καθορισμό του περιεχομένου λεκτικών
όρων και άλλων συναφών θεμάτων, ο συντακτικός νομοθέτης
απευθύνεται στον κοινό, για να τους προσδώσει συγκεκριμένο νοηματικό
περιεχόμενο. Οι περιπτώσεις αυτές της εννοιολογικής νομοθετικής
εξουσιοδότησης είναι ταυτόχρονα και περιπτώσεις «οιωνεί αυθεντικής
ερμηνείας».
