Ολόκληρο το κείμενο της επιστολής Ντούμα έχει ως εξής

«Σ υ γ ν ώ μ η…. Ναι, αλλά από ποιόν;
ΠΑΝΤΑ θεωρούσα κακό, κάποιος να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του.
ΟΜΟΙΩΣ πάντα πίστευα, ότι οι Έλληνες Πολίτες, έχουν την καλύτερη Αστυνομία στον Κόσμο.
ΕΔΩ και ένα μήνα οι Συνάδελφοί μας των Αθηνών, βιώνουν όμως μια πραγματικά απίστευτη κατάσταση.
ΕΔΩ και ένα μήνα, οι αδικοπραξίες, οι βλασφημίες, οι ύβρεις, οι επιθέσεις κατά των Συναδέλφων μας, ιδιαιτέρως δε σε αυτούς που υπηρετούν στην Δ. Α. Επιχειρήσεων, έχουν λάβει διαστάσεις επιδημίας.
ΕΔΩ και ένα μήνα οργανωμένες μειοψηφίες επιβάλουν την θέλησή τους στους πολλούς.
ΕΔΩ και ένα μήνα προσβάλλονται βάναυσα οι Συνάδελφοί μας, ωσάν αυτοί να είναι υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει στην δόλια Πατρίδα μας.
ΕΔΩ και ένα μήνα σημειώνεται παντελής απουσία Φυσικής και Πολιτικής Ηγεσίας, ου μην αλλά και Συνδικαλιστικής.
ΒΛΕΠΑΜΕ την τεταμένη ατμόσφαιρα και πιέσαμε, ώστε να βγουν τα «οχήματα φραγμού», προκειμένου να «απομακρύνουμε» τους Συναδέλφους μας από τα ταραχοποιά εκείνα στοιχεία, των οποίων η δραστηριότητα διαφάνηκε νωρίς.
ΕΙΧΑΜΕ αποφασίσει, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους αγανακτισμένους, να θέσουμε το βασικό αμυντικό μας εργαλείο, την ασπίδα, παρά πόδα. Και το κάναμε…
epeisodia_syntagma
ΑΣ μην ξεχνάμε, ότι από τα πρώτα (οικονομικά) θύματα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, είμαστε κατά κύριο λόγο εμείς.
ΗΜΕΡΑ με την ημέρα, απέναντι στους Συναδέλφους μας έβγαιναν όλο και περισσότερο γκρίζοι «αγανακτισμένοι».
ΟΙ Συνάδελφοί μας, μετά τα δεκαοκτάωρα της Κερατέας, άρχισαν να «χτυπάνε» εικοσάωρα στο Σύνταγμα.
Η Κοινωνία μας παρακολουθούσε με τρόμο τα τεκταινόμενα πέριξ του Κοινοβουλίου.
ΟΠΟΙΟΣ ή όποια είχε προβλήματα στο σπίτι του, στην οικογένειά του, στον περίγυρό του, με τον εαυτό του, τα «ξεφόρτωνε» πάνω στους Συναδέλφους μας.
ΟΙ λέξεις, ψυχραιμία, αυτοκυριαρχία, μην προκαλείτε ήταν η μόνιμη απάντηση άνωθεν στις αναφερόμενες μέσω ασυρμάτου αδικοπραξίες προς το Κέντρο Επιχειρήσεων. Προφανώς κάποιοι εκεί μέσα να αγνοούν ότι και οι Αστυνομικοί έχουν Κεντρικό Νευρικό Σύστημα. Κ. Ν. Σ.
ΔΗΘΕΝ «κοινωνικοί αγωνιστές», πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκανς, σκίνχεντς και το κάθε «καρυδιάς καρύδι» ερχόταν και «ξεφόρτωνε» μπροστά στους Συναδέλφους μας. Προφανώς και αυτοί αγνοούσαν ότι καταφέρονταν εναντίον της «Δημοσίας Δυνάμεως».
ΕΝΔΕΚΑΧΡΟΝΑ, τέκνα μεταναστών, που η μόνη Ελληνική λέξη που μπορούσαν να προφέρουν ήταν το «μαλάκα», δεν δίσταζαν να την απευθύνουν εναντίον μας!!!